Northfield i Wilkinson

W 1952 roku Brain, Northfield i Wilkinson ogłaszają swe spostrzeżenia, z których wynika, że pierwotne zmiany zwyrodnieniowo-wytwórcze, a nie tyłoprze- mieszczenie masy krążka międzykręgowego, są przyczyną mielopatii i radikulopatii w obrębie kręgosłupa w odcinku szyjnym. W 1957 roku Payne i Spillane wykazują, że chorzy dotknięci zmianami zwyrodnieniowo-zniekształcającymi, u których wystąpiła mielopatia, mieli wąski kanał kręgowy.

Odkrycie to spowodowało, że coraz większą wagę zaczęto przywiązywać do możliwości występowania bólów krzyża i rwy kulszowej u osób z wąskim kanałem kręgowym w odcinku lędźwiowym.

W 1948 roku von Gelderen opisuje dwóch chorych, u których dochodziło do osłabienia i drętwienia nóg zaledwie po 10-15 min chodzenia czy stania. Dolegliwości ustępowały z chwilą przyjęcia pozycji siedzącej. Jednocześnie jeden z pacjentów mógł jeździć na rowerze oraz grać w tenisa bez żadnych dolegliwości. W czasie operacji stwierdzono u niego pogrubiałe więzadło żółte na poziomie L3-L4. Po zabiegu wszelkie dolegliwości ustąpiły bez śladu. Von Gelderen wysnuł wniosek, że „nie ma wątpliwości, iż objawy ogona końskiego spowodowane lordozą miały za przyczynę przerost więzadła żółtego lub tyłoprzemieszczenie krążka międzykręgowego”.

W 1949 roku Verbiest opracowuje metodę pomiarów głębokości kanału kręgowego na stole operacyjnym.

Do powszechnej akceptacji poglądu – w myśl którego „wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowo-wytwórcze, takie jak powiększone stawy między wyrostkowe, blaszki łuków, pogrubiałe więzadło żółte oraz tyłoprzemieszczona masa krążka międzykręgowego, przewężające kanał kręgowy od przodu, z boków i od tyłu powodują ucisk korzeni” – dochodzi nieco później.

Jest rzeczą ciekawą, że chociaż najbardziej przeciążony jest staw krzyżo- wo-lędźwiowy, to jednak najczęściej do ucisku dochodzi na poziomie L4-L5.

About The Author

admin

Leave a Reply