Odczyn Arthusa

Miejscowym odpowiednikiem choroby posurowiczej jest też odczyn Arthusa. Nazwa zjawiska pochodzi od nazwiska bakteriologa szwajcarskiego Maurice’a Arthusa, który pierwszy opisał odczyn powstały po podaniu podskórnym wywołującej dawki surowicy. W miejscu wstrzyknięcia wytwarza się najpierw specyficzna reakcja zapalna skóry, a następnie miejscowa martwica.

Innym rodzajem alergii jest alergia śródzakaźna. Powstaje ona w wyniku uczulenia się organizmu na drobnoustroje bądź ich wytwory działające w takim przypadku jako alergeny –• i odmiennej reakcji organizmu na nie. Odkrywcą alergii śródza- kaźnej jest wybitny lekarz niemiecki Robert Koch (1843-1910), a klasycznym jej dowodem jest doświadczenie Kocha, wykonane na śwince morskiej, znane w fizjologii do dziś jako fenomen Kocha.

Doświadczenie Kocha polega na wstrzyknięciu podskórnie dwom świnkom morskim – jednej zdrowej, a drugiej chorej na gruźlicę – niewielkiej ilości hodowli prątków gruźlicy. U świnki zdrowej po upływie 10-15 dni wytworzył się odczyn miejscowy, który uległ rozpadowi i owrzodzeniu, doprowadzając w wyniku do śmierci świnki. Reakcja świnki chorej jest odmienna, występuje już po 2–3 dniach, ale w ciągu kilkunastu dni się goi. Doświadczenie jest dowodem powstawania alergii.

Zjawisko alergii śródzakaźnej znalazło praktyczne wykorzystanie m.in. do wykonywania prób tuberkulinowych. W przypadkach, w których odczyn alergiczny występuje jako samoistna choroba, określamy go mianem choroby alergicznej. Przykładem chorób alergicznych są: dychawica oskrzelowa, katar sienny, obrzęk naczynioruchowy Ouinckego, wyprysk (egzema).

About The Author

admin

Leave a Reply