1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

Okres wylęgania

Od chwili wtargnięcia drobnoustrojów do orgnizmu do chwili pojawienia się pierwszych objawów chorobowych mija zawsze pewien czas. Określa się go przez analogię do zjawisk biologicznych jako okres wylęgania. Rozumie się przez to po prostu ten czas, w którym choroba się wylęga. Dla każdej z chorób jest on charakterystyczny

i inny. W większości chorób nie przekracza on trzech tygodni, chociaż znane są choroby, w których trwa o wiele dłużej, miesiące, a nawet lata. Na długość okresu wylęgania – poza różnicami charakterystycznymi dla danych drobnoustrojów – mają wpływ i inne czynniki. Okres wylęgania na przykład może być przedłużony w przypadku zwiększonej, ale jeszcze niedostatecznej odporności dziecka, lub też gdy zbiegną się okresy wylęgania dwóch chorób.

Wskaźnik umieralności

Wskaźnik umieralności może być rozpatrywany jako współczynnik umieralności ogólnej, współczynnik umieralności specyficznej lub jako współczynnik umieralności według przyczyn zgonów (struktura zgonów). Współczynnik umieralności ogólnej jest to liczba zgonów zwykle na 1000 ludności. Współczynnik umieralności specyficznej określa również liczba zgonów na 1000 żyjących, ale w danej grupie wieku, płci lub zawodu. Współczynnik umieralności według przyczyn zgonów jest liczbą zgonów z danej przyczyny w stosunku do liczby ludności.

Hipoergia

Hipoergia – słaba odczynowość, czynnik chorobotwórczy nawet silny wywołuje nieznaczną reakcję ze strony organizmu. Normergia – prawidłowa odczynowość, wielkość reakcji jest proporcjonalna do siły bodźca.

Hiperergia – nadmierna odczynowość, reakcja jest nieproporcjonalna do siły bodźca, zawsze nadmierna. W warunkach pełnego zdrowia odczyn organizmu na bodźce jest normergiczny, w stanach patologicznych zaś –• hiperergiczny, hi- poergiczny lub anergiczny.

Odczyn Arthusa

Miejscowym odpowiednikiem choroby posurowiczej jest też odczyn Arthusa. Nazwa zjawiska pochodzi od nazwiska bakteriologa szwajcarskiego Maurice’a Arthusa, który pierwszy opisał odczyn powstały po podaniu podskórnym wywołującej dawki surowicy. W miejscu wstrzyknięcia wytwarza się najpierw specyficzna reakcja zapalna skóry, a następnie miejscowa martwica.

Innym rodzajem alergii jest alergia śródzakaźna. Powstaje ona w wyniku uczulenia się organizmu na drobnoustroje bądź ich wytwory działające w takim przypadku jako alergeny –• i odmiennej reakcji organizmu na nie. Odkrywcą alergii śródza- kaźnej jest wybitny lekarz niemiecki Robert Koch (1843-1910), a klasycznym jej dowodem jest doświadczenie Kocha, wykonane na śwince morskiej, znane w fizjologii do dziś jako fenomen Kocha.

Błonica cz. 2

Błonica należy do grupy tych chorób zakaźnych, których przebycie nie pozostawia trwałej odporności. Stąd możliwość powtórnego zachorowania na błonicę.

Błonica u dzieci może przebiegać pod 3 postaciami: błonicy gardła, błonicy krtani i błonicy nosa. Mogą też występować wszystkie trzy postacie naraz. Dla wszystkich 3 postaci charakterystyczne są naloty. Są one patognomonicznym objawem błonicy. Tworzą się w miejscu, w którym rozwijają się drobnoustroje chorobotwórcze. Może to być błona śluzowa gardła, krtani, nosa, innych narządów czy też rana. Naloty mają charakter błony (stąd nazwa choroby). Są one najczęściej grube, szarobiaławe, zielonkawe lub nawet brunatne, wykazują wyraźne tendencje do rozprzestrzeniania się. Widoczne jest to najlepiej w gardle, kiedy często w ciągu kilku godzin z punkcikowatych nalotów rozwijają się masywne błony obejmujące nie tylko migdałki, ale przechodzące na luki podniebienne, języczek, a nawet na tylną ścianę gardła. Błony te są silnie przytwierdzone do podłoża. Próby ich oderwania powodują najczęściej lekkie krwawienie w miejscu ich przyczepu.

Specyfika chorób

Każdą chorobę zakaźną cechuje pewna specyfika, nadająca jej swoiste cechy. Niemniej w większości chorób zakaźnych występuje pewna prawidłowość w ich przebiegu. Cechę tę określamy terminem cykliczności. W każdej chorobie zakaźnej wyróżniamy następujące okresy:

-1. Okres inwazji (wtargnięcie drobnoustrojów do makro- organizmu). 2. Okres wylęgania (okres inkubacji choroby). 3. Okres zwiastunów (pierwszych objawów chorobowych) – nie zawsze występuje.

Czynniki chemiczne

-3. Czynniki chemiczne są to wszelkiego rodzaju substancje chemiczne wywołujące w naszym organizmie zmiany chorobowe. Mogą nimi być niektóre pierwiastki chemiczne i ich związki w postaci kwasów, zasad lub soli stosowanych w przemyśle, rolnictwie, ogrodnictwie i gospodarstwie domowym oraz w postaci używek (nikotyna, alkohol, narkotyki). Czynnikami tymi mogą stać się również nieodpowiednio dawkowane leki. Czynniki chemiczne wywołują zatrucia lub są powodem oparzeń chemicznych.

Gruźlica pierwotna cz. 1

Działania prewencyjne

Wśród działań prewencyjnych wyróżnia się profilaktykę I fazy, w której wyodrębnia się dwie formy zapobiegania zapobieganie nieswoiste i zapobieganie swoiste. Celem tej pierwszej formy jest umacnianie zdrowia przez stosowanie bądź przestrzeganie podstawowych zasad higieny, przez wychowanie zdrowotne i oświatę zdrowotną, a w wyniku wzrost poziomu kultury zdrowotnej oraz stwarzanie optymalnych dla rozwoju i zdrowia warunków bytu, nauki i pracy. Jest więc to kompleks działań pozamedycznych, który może mieć zasadniczy wpływ na nasze zdrowie. W stosunku do małych dzieci są to przede wszystkim optymalne warunki pielęgnacji, żywienia i wychowania. W przypadku żłobka określają je normatywy higieniczne budynku i wyposażenia, normy żywienia i program opiekuńczo-wychowawczy.

OBJAWY CHOROBOWE

W przebiegu każdej choroby występują objawy chorobowe. Są one podstawą do rozpoznania, a ich dynamika (nasilanie się lub ustępowanie) ma znaczenie prognostyczne co do dalszego przebiegu choroby. Nie wszystkie objawy chorobowe można stwierdzić obiektywnie. Przykładem takiego objawu jest ból. O jego występowaniu można jedynie domyślać się na podstawie innych objawów, np. płaczu, wyrazu twarzy. Możemy się o nich dowiedzieć tylko od chorego. Takie objawy, które nie mogą być stwierdzone przez drugą osobę, a które odczuwa chory, nazywamy objawami subiektywnymi albo podmiotowymi. Objawem subiektywnym jest więc ból, pragnienie, brak łaknienia. W odróżnieniu od tych objawów wyróżniamy drugą grupę, dającą się stwierdzić przez osobę trzecią lub za pomocą badań pomocniczych. Objawy takie nazywamy przedmiotowymi lub obiektywnymi. Są to więc przykładowo podwyższona temperatura ciała, wysypka na skórze, naloty w gardle, kaszel, obrzęki itp.