1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

Świdrowiec T.

Chorobotwórczość. Świdrowiec T. brucei. rhodesiense wywołuje śpiączkę afry-kańską (trypanosomosis), o przebiegu ostrym, bardzo często prowadzącą do śmierci. Objawy jak w zarażeniu świdrowcem gambijskim, szybciej jednak następuje zapalenie mięśnia sercowego oraz inwazja świdrowca rodezyjskiego do ośrodkowego układu nerwowego zmiany w mózgu – podobne do opisanych w inwazji T. gambiense – obejmują istotę białą i szarą często dotyczą płata skroniowego. W obrębie jądra podstawy w prążkowiu nacieki komórkowe mogą być bardzo obfite. Zapalenie opon zwykle bardziej nasilone niż w zarażeniu T. gambiense’, poza tym obserwuje się zapalenie błon surowiczych (otrzewna, opłucna, osierdzie).

Nieswoiste zapalenia kości i stawów

Wywołuje je najczęściej gronkowiec złocisty, rzadziej paciorkowiec hemolizują- cy, a w dalszej kolejności dwoinka zapalenia płuc, dwoinka opon mózgowych, go- nokoki, pałeczka okrężnicy, grypy i salmonella. Drobnoustroje zatrzymują się zwykle w okolicach ze zwolnionym przepływem krwi, w zatokach przynasad lub w krwiakach pourazowych. Najczęściej zakażenie przenosi się drogą krwionośną (ostitisf arthritis haematogenes), rzadziej następuje bezpośrednio, np. z rany.

Wszystkie uszkodzone gałązki

Pozostawienie ran nie pokrytych skórą daje niekorzystne wyniki. Niezbędne jest pierwotne lub odroczone zeszycie uszkodzonych ścięgien.

Nowotwory z tkanki tłuszczowej

Tluszczak (lipoma) umiejscawia się w tkance podskórnej, najczęściej występuje w okolicy obręczy barkowej i na klatce piersiowej, rzadziej w obrębie kończyn. Może rozwijać się w przestrzeniach międzymięśniowych i w sąsiedztwie kości, wtedy może sprawiać trudności rozpoznawcze. Występuje w dwu postaciach: ograniczonej i naciekowej.

Leczenie krzywiczych zniekształceń narządu ruchu

Leczenie krzywiczych zniekształceń narządu ruchu zależy od ich stopnia, rodzaju i okresu rozwojowego krzywicy. Pomyślny wynik można osiągnąć po wyleczeniu cierpienia zasadniczego i wyrównaniu niedoboru. Nieduże zniekształcenia leczy się zachowawczo odpowiednio od ich rodzaju. Duże wady (np. koślawość, szpotawość kończyn dolnych) wymagają leczenia operacyjnego, które przeprowadza się według zasad takich jak dla innych zniekształceń. W krzywicy pochodzenia nerkowego i trzewnej oraz w osteomalacji należy się liczyć z nawrotem zniekształceń, jeśli nie uzyska się równowagi wapniowo-fosforowej i nie wyrówna się deficytu witaminowego.

Typy zapalenia kości

Typy zapalenia kości. Przebieg i rozmiary procesu zapalnego zależą również od wieku chorego i od związanego z tym sposobu ukrwienia kości. Odróżnia się typ: 1) niemowlęcy, 2) dziecięcy, 3) dorosłych.

POSTĘPOWANIE CHIRURGICZNE

Jeśli nasza „Jednodniówka” pomoże nam wymienić doświadczenia, usprawnić taktykę postępowania, wprowadzić nowe całościowe podejście do tego trudnego problemu – zadanie jej będzie spełnione. Jedno możemy zrobić na pewno: upowszechniać wśród pracowników służby zdrowia, a następnie w społeczeństwie zasady pierwszej pomocy w urazie – aby ten czynnik stosunkowo łatwy do usunięcia nie decydował o życiu dziecka.

Złamania szyjki kości udowej

Zwichnięcia przednie powstają w następstwie nadmiernego wyprostu i rotacji zewnętrznej uda. Dzielimy na łonowe (górne), gdy głowa znajduje się przed panewką i zasłonowe (dolne), gdy głowa kości udowej znajduje się poniżej panewki (ryc. 170 c, d). Kończyna w zwichnięciach przednich ustawia się także typowo – w odwiedzeniu, wyproście i rotacji zewnętrznej (ryc. 170 e). Odrębny problem stanowią tzw. zwichnięcia centralne głowy kości udowej – p. str. 263.

TRAUMATOLOGIA NARZĄDU RUCHU

Mianem urazu (trauma) określa się zadziałanie na organizm zewnętrznego czynnika wywołującego anatomiczne i czynnościowe zmiany miejscowe lub miejscowe i ogólne. Uraz może być ostry lub przewlekły (sumowanie milcrourazów). Czynnik zewnętrzny powodujący uraz może mieć charakter mechaniczny, fizyczny lub chemiczny.

Dzieci zmarłe z powodu urazów

Dzieci zmarłe z powodu urazów doznały obrażeń od jednego do jedenastu narządów (tab. 1). Do śmierci doszło najczęściej na skutek uszkodzenia dwóch narządów (17 przyp. – 22,9 proc.), rzadziej czterech (13 przyp. – 17,6 proc.) oraz trzech i jednego (po 10 przyp. – 13,5 proc.). W pracy zwróciliśmy szczególną uwagę na obrażenia jedno- i clwuna- rządowe, by wskazać na narządy, których uszkodzenie jest szczególnie niebezpieczne dla życia dziecka. Z naszych obserwacji wynika, że w 10 przypadkach śmierci spowodowanej uszkodzeniem jednego narządu, na-