Włókniakomięsak

Leczenie – wycięcie guza. Rokowanie dobre, jeśli nie wchodzi w grę złośliwa odmiana guza (fibrosarcoma desmoides).

Włókniakomięsak (fibrosarcoma) – najczęstszy nowotwór tkanek miękkich przy- kostnych. Twarde, dobrze odgraniczone od otoczenia i niebolesne (bądź też mało bolesne) guzy umiejscawiają się z reguły w mięśniach kończyn. Mimo opisanego wyglądu guzy te wrastają w otoczenie i dają wypustki nowotworowe bez wyraźnych granic, niekiedy na odległość kilkunastu centymetrów od właściwego guza. Rozróżnia się trzy postacie nowotworu różniące się szybkością rozwoju i złośliwością, wzrastającą w razie nawrotów.

Leczenie polega na rozległym wycięciu guza w granicach zdrowych. W przypadkach nawrotów obowiązują odjęcia i wyłuszczenia kończyn. Rokowanie uzależnione jest od postaci guza oraz doszczętności zabiegu.

Włókniakomięsak kości (fibrosarcoma ossis). Jest to dość rzadki nowotwór, powstający najczęściej na podłożu przewlekłych chorób kości (dysplazja włóknista, choroba Pageta), bądź też stanowiący złośliwą postać włókniaka. Usadawia się najczęściej w okolicy przynasad kości długich. Ma wiele odmian, od prawie niezłośliwych do bardzo złośliwych, szybko dających przerzuty drogą krwionośną. W obrazie radiologicznym stwierdza się osteolizę kości oraz ekspansję guza do stawu (w odróżnieniu od sarcoma osteogenes, dla którego barierę stanowi chrząstka wzrostowa i stawowa).

Leczenie – resekcja anatomiczna, biologiczna lub amputacja. Rokowanie – u około 30% operowanych chorych dochodzi do wyleczenia.

Leczenie uzależnia się od typu guza

Leczenie uzależnia się od typu guza. Postać niezłośliwą leczy się wycięciem ogniska i wypełnieniem jamy przeszczepami. Typ złośliwy leczy się zabiegiem radykalnym – wycięcie anatomiczne z rekonstrukcją kości. Korzysta się również z radioterapii, gdyż guz jest promienioczuły.

Rokowanie jest pomyślne w przypadkach guzów niezłośliwych, niepewne w guzach złośliwych.

Mięsak siateczkowy (reticulosarcoma). Stosunkowo rzadko występujący nowotwór, umiescawiający się głównie w kościach długich i występujący zazwyczaj po 40 roku życia. Przebieg jest powolny, bóle niezbyt silne, okresowo ustępujące. Radiologicznie cechuje się jedynie niszczeniem kości. Guz jest promienioczuły, stąd leczenie radioterapią, ewentualnie połączone z odjęciem kończyny. Rokowanie – 25-50% trwałych wyleczeń.

Guz Ewinga (sarcoma Ewing) występuje głównie w wieku 10-25 lat. Najczęściej usadawia się w kości udowej, rzadziej w piszczelowej, na dalszych miejscach wymienia się kości płaskie – miednica, żebra, kręgosłup. U ludzi nieco starszych (tzn. po 25 roku życia) częściej umiejscawia się w kościach płaskich.

About The Author

admin

Leave a Reply