Wprowadzenie określenia „wypchnięcie” krążka międzykręgowego

Przełomowym momentem w diagnostyce uszkodzeń krążka międzykręgowego jako odrębnej jednostki chorobowej było stwierdzenie Dandy’ego (1929), który pierwszy połączył znajdowane w kanale kręgowym „chrząstki” z objawami nerwobólu kulszowego („This lesion is a pathologic basis for cases of so-called sciatica, especially bilateral sciatica”). W roku 1933 i 1934 Mixter i Barr potwierdzają spostrzeżenia Dandy’ego i uzasadniają, że większość tzw. guzów kręgosłupa nie była niczym innym, jak wypchniętymi do kanału kręgowego fragmentami pierścieni włóknistych i jąder miażdżystych. Na podstawie zestawienia 19 przypadków operacyjnego leczenia tyłowypchnięcia jądra miażdżystego udowadniają, że stany te są odpowiedzialne za tzw. idiopatyczny nerwoból kulszowy. Spostrzeżenia te uzyskały potwierdzenie w badaniach Keya, Burnsa i Younga, Armstronga, Charnleya, Mandry’ego, Mitchella, Bartelinka, Browna, Roafa, Joncke, Morisa, Lucasa, Lindbloma i Scotta, Lovego, Craiga i Walsha, Salhgrena, Sjógrista, Friberga i Hulta oraz Hirscha i Nachemsona. W miarę upływu czasu badania potwierdzały coraz większy udział tyłowypchnięcia jądra miażdżystego w powstawaniu objawów nerwobólu kulszowego (2-3%, 54%, 75-80%, 89%, 83% oraz ponad 90%).

Wprowadzenie określenia „wypchnięcie” krążka międzykręgowego zawdzięczamy Lovemu, który w roku 1936 opublikował artykuł pod tytułem „Protrusions of the intervertebral disc (fibrocartilage)”.

About The Author

admin

Leave a Reply